Japoński robot przypominający budową ciało człowieka - Wakamaru potrafi rozpoznawać do 10 twarzy i rozumie 10 000 słów. Pełni funkcję supernowoczesnego pomocnika w prywatnych domach; jego producentem jest Mitsubishi Heavy Industries.
| Wakamaru |
 |
Robot pilnuje domu podczas nieobecności właścicieli i alarmuje ich o włamywaczach, może także "zaopiekować" się chorymi ludźmi i przypominajać o niezrealizowanych zadaniach (np. o braniu leków). Wakamaru umie również pracować jako sekretarka, tzn. nagrywać wiadomości i spotkania, a następnie przypominać o nich właścicielowi.
Robot Wakamaru waży 30 kg, mierzy 1 m wysokości, jest robotem kołowym, a energię czerpie z akumulatorów. Porusza się z prędkością 1 km/h, omijając na swojej drodze wszelkie przeszkody.
Robot porusza się na kółkach i wyposażony jest w dwa ramiona, oraz komputer z systemem operacyjnym Linux, bezprzewodowo łączący się z internetem, inteligentny system wizyjny, a także systemy syntezy i rozpoznawania mowy. Dzięki temu potrafi, zapytany, sprawdzić i poinformować o aktualnej prognozie pogody, przeczytać najnowszą pocztę elektroniczną, czy wykonać kilka innych prostych funkcji dostępnych obecnie chociażby w każdym telefonie komórkowym (planer, automatyczna sekretarka). Jego sprzedaż rozpoczęto w 2005 roku.
Wakamaru rozpoznaje twarze, utrzymuje kontkat wzrokowy z rozmówcą, wita i żegna właściciela, a kiedy nie ma nic do zrobienia, krząta się po domu, "ogląda" z domownikiem telewizję.
Jego projektantem jest utytułowany japoński projektant Toshiyuki Kita. Cena jednego egzemplarz tego żółtego symaptycznie wyglądającego robota wynosi około 14 000 dolarów.
Wakamaru występuje w prawdziwej, japońskiej sztuce teatralnej. Sztuka nosi nazwę "Ja, pracownik" (jap. "Hataraku Watashi"), a jej akcja rozgrywa się w niedalekiej przyszłości. Młode japońskie małżeństwo posiada dwa roboty, z których jeden traci motywację do pracy. Zaczyna pytać o sens nudnych, powtarzalnych obowiązków i o swoje miejsce w życiu właścicieli.
Teatralne występy i swoisty awans społeczny Wakamaru stał się możliwy dzięki dedykowanemu oprogramowaniu, napisanemu przez inżynierów z uniwersytetu w Osace. To właśnie dlatego robot "wie" kiedy wypowiedzieć swoją kwestię, a także kiedy przenieść się z miejsca na miejsce, zgodnie z zamierzeniem reżysera.
Sztuka teatralna Orizy Hiraty jest jedną z pierwszych, które pytają o charakter relacji między ludźmi i robotami. Te same pytania zadano już wielokrotnie w filmie, jednak role robotów grali w nich zazwyczaj ludzie (względnie androidy tworzono komputerowo).
źródło: BBC
ostatnia aktualizacja: 2010
Strona firmy Mitsubishi Heavy Industries
