
W robotyce, efektor końcowy (ang. end effector) jest urządzeniem umieszczonym na końcu ramienia robota, zaprojektowanym do oddziaływania z otoczeniem. Możliwości i funkcje efektora końcowego zależą od zastosowania robota. Może to być urządzenie chwytające (chwytak robota), używane do dokonywania zamierzonego styku z obiektem lub do wytwarzania finalnego efektu robota w jego otoczeniu.
![]() |
| Przykład efektora końcowego |
W ścisłym znaczeniu, efektor końcowy oznacza ostatnie (końcowe) ogniwo robota w szeregu maszynowym, gdzie umieszczone jest narzędzie do obróbki lub chwytania obiektów. W szerszym znaczeniu, efektor końcowy może być rozumiany jako ta część robota, która współdziała ze środowiskiem pracy. Definicja ta nie odnosi się jednak do kół robotów mobilnych lub stóp robotów humanoidalnych, które nie są efektorami końcowymi - odpowiadają one za zdolność robota do poruszania się.
Efektorem końcowym robota przemysłowego, znajdującego się przy linii montażowej mogłaby być np. głowica spawalnicza lub pistolet do malowania. Efektor końcowy robota chirurgicznego to np. skalpel lub inne narzędzie stosowanie w chirurgii. Efektorami końcowymi mogą być dowolne narzędzia, takie jak np. wiertła czy frezarki.
